Geplaatst door: vvkeemelo op: 28 maart 2012
Meer dan tien jaar na het talibanregime zitten honderden Afghaanse vrouwen en meisjes in de gevangenis vanwege ‘schending van de goede zeden’, meldt mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch (HRW) in een rapport.
Bijna alle meisjes en ongeveer de helft van de volwassen vrouwen in Afghaanse gevangenissen zitten om die reden vast, aldus de organisatie. Veel gedetineerde vrouwen zijn slachtoffer van geweld. Ze zijn gevlucht voor huiselijk geweld of een gedwongen huwelijk. Weglopen wordt nog altijd bestraft door Afghaanse rechters.
Andere vrouwen zitten vast omdat ze buiten het huwelijk seks zouden hebben gehad. In die gevallen gaat het volgens HRW vaak om vrouwen die zijn verkracht of gedwongen prostituee waren.
Voor het rapport zijn tientallen vrouwen geïnterviewd. Zo vertelde een 19-jarige vrouw dat ze was veroordeeld omdat ze haar man en haar schoonmoeder was ontvlucht, die haar mishandelden. “Als ik van de gevangenis had geweten, dan was ik gewoon in de rivier gesprongen en had ik zelfmoord gepleegd”, aldus de jonge vrouw.
HRW wil dat de Afghaanse autoriteiten zo’n 400 vrouwen en meisjes vrijlaten. “Het is schokkend dat vrouwen en meisjes 10 jaar na de omverwerping van de Taliban nog steeds gevangen worden gezet omdat ze vluchten voor huiselijk geweld of voor een gedwongen huwelijk”, aldus HRW-directeur Kenneth Roth.
De Morgen 28/03/12
Bewerkt door: Stijn Vossen
Geplaatst door: vvkeemelo op: 19 maart 2012
Pianiste Paule van Parys bracht zopas een cd uit met werk van Marie Jaëll, Mel Bonis en Cécile Chaminade. Al jaren ijvert ze ervoor om meer dan zevenduizend vrouwelijke componisten uit de vergetelheid te halen.
Paule van Parys is afkomstig van Waregem, maar door het werk van haar man verzeilde ze in 1971 in de Halense deelgemeente Zelem. Ze wonen er op een domein van drie hectare in een fraai gerestaureerd gebouw met een rijke geschiedenis, ‘tGeesthuys. ‘De naam verwijst naar de Tafel van de Heilige Geest’, verduidelijkt Paule van Parys. ‘Het was een soort OCMW avant la lettre. Minder bedeelden konden er terecht voor voedsel en kleding. Uit een oorkonde blijkt dat op deze plek reeds in 1329 aan armenzorg werd gedaan. De huidige vorm van onze woning, die bij de aankoop volledig onderkomen was, dateert uit de achttiende eeuw. ‘Een van de vertrekken werd ingericht als muziekkamer. Paule van Parys zit er vrijwel dagelijks achter het klavier van een vleugelpiano, een klavecimbel of een spinet. Als pianiste behoort ze tot de top in Vlaanderen. Ze heeft vijftien cd’s op haar naam en gaf jaren les aan het Lemmensinstituut in Leuven. Twee jaar geleden ging ze als docente op pensioen, maar ze concerteert nog twee tot drie keer per week in binnen- en buitenland. In haar vrije tijd probeert ze al jaren met grote passie vrouwelijke componisten van de middeleeuwen tot de twintigste eeuw uit de vergetelheid te halen.
Met volgehouden zoekwerk inventariseerde ze gegevens van meer dan zevenduizend vrouwen die zowel componeerden als dichtten. In het boek Minne en Melodie besprak ze er een aantal uitgebreid. Daartussen zitten enkele opvallende namen. De twaalfde-eeuwse mystica Hildegard von Bingen, bijvoorbeeld. Of Anna Boleyn, de tweede vrouw van de Engelse koning Hendrik VIII. Op haar nieuwste cd Elle koos ze voor drie Franse vrouwen uit de negentiende en twintigste eeuw: Marie Jaëll, Mel Bonis en Cécile Chaminade. Daarop speelt ze quatre-mains met de Duitser Wilhelm Kemper. De cover werd ontworpen door de Limburgse kunstenares Catherina Kilanowski.
Waarom maakte u er een levenswerk van om vrouwelijke componisten aan de anonimiteit te onttrekken? Bent u een feministe?
Paule van Parys: ‘Nee, daar heeft het niets mee te maken. Mijn fascinatie voor vrouwelijke componisten is ontstaan door de vaststelling dat ontzettend veel adellijke dames en vrouwen uit welgestelde families musiceerden. Ze componeerden ook hun eigen muziek, net zoals de mannen. Bach, Mozart, Liszt en noem maar op, die speelden allemaal hun eigen partituren. Bij de vrouwen was dat net zo. Dan rijst natuurlijk de vraag waarom zij nooit even bekend raakten als hun mannelijke collega’s. Daar heb ik maar één verklaring voor: de geschiedenisboeken werden geschreven door mannen. Zij gaven geen plaats aan de vrouwen.’
Hoe weet u dat zo zeker?
‘Op mijn nieuwe cd speel ik onder meer muziek van Mel Bonis. Ze heette eigenlijk Mélanie, maar met een vrouwennaam kon ze niet publiceren. Onvoorstelbaar, toch? Anderzijds begrijp ik het wel. De Belgische vrouwen kregen pas in 1948 stemrecht en vandaag zijn vrouwen nog steeds ondervertegenwoordigd in de politiek en aan de top van het bedrijfsleven. Ook in de klassieke muziek vind je nog steeds geen bekende namen.’
Hoe geraakte u aan de gegevens van meer dan zevenduizend vrouwelijke componisten?
‘Dat was een titanenwerk. Ik heb uren en dagen doorgebracht in binnen- en buitenlandse bibliotheken. Toen ik aan mijn zoektocht begon, wist ik bijna zeker dat er nog duizenden partituren bestonden. Ik las bijvoorbeeld dat Belle van Zuylen, een van de bekendste vrouwelijke componisten uit ons taalgebied, ontzettend graag haar eigen composities speelde op klavecimbel. Beetje bij beetje kreeg mijn verzameling vorm. Tijdens mijn zoektocht kwam ik op enkele leuke verrassingen uit.’ ‘Zo ontdekte ik dat Marie Jaëll de eerste vrouw was die werd opgenomen in de Société des Auteurs et Compositeurs Dramatiques in Parijs. Ik had ook een interessante ontmoeting met de achterkleindochter van Mel Bonis. Ik ben tevreden over wat ik heb verzameld, maar het moeilijkste moet nog beginnen: de wondermooie muziek van al die vrouwen laten horen. Mijn cd Elle was op 8maart op de radio te horen naar aanleiding van de Internationale Vrouwendag, maar daarna was het gedaan. Typerend.’
De Standaard maandag 19 maart 2012 - Rudi Smeets
Geplaatst door: vvkeemelo op: 16 maart 2012
De Marokkaanse regering heeft beloofd een wet aan te passen die het verkrachters toestaat hun minderjarige slachtoffers te trouwen. In het land was ophef over de wet ontstaan na de zelfmoord van een zestienjarig meisje dat uitgehuwelijkt werd aan haar verkrachter.
Het meisje Amina el-Filali bracht zichzelf vorige week om het leven met rattengif in de noordelijke stad Larache nadat ze zes maanden geleden gedwongen was te trouwen met haar verkrachter. Een regeringswoordvoerder noemde het incident vandaag een “pijnlijke situatie die we niet kunnen negeren”.
In reactie op de zelfmoord van het verkrachte meisje, beloofde de regering vanavond de straffen voor verkrachters zwaarder te maken. Nu krijgen verkrachters in Marokko vijf tot tien jaar gevangenisstraf en tot twintig jaar als zij minderjarige slachtoffers maken. De regering zegt ook een debat te willen starten om zo de wet te hervormen die de huwelijken tussen verkrachter en slachtoffer mogelijk maakt.
Slachtoffers van verkrachting worden in Marokko gestigmatiseerd omdat zij de eer van de familie te schande hebben gemaakt, meldt persbureau Reuters. Volgens lokale mensenrechtenactivisten is de beruchte wet die een huwelijk tussen verkrachter en slachtoffer mogelijk maakt bedoeld om de reputatieschade van de familie te beperken. De slechte rechtspositie van minderjarige vrouwen is vooral een probleem op het conservatieve Marokkaanse plattteland.
NCR Handelsblad NL - 15/3/12 – Pim van den Dool
Geplaatst door: vvkeemelo op: 15 maart 2012
Als Qatar kans wil maken om de organisatie van de Olympische Spelen een keer te krijgen, dan moet het land vrouwen in de olympische ploeg opnemen. Dat gebeurt zeer waarschijnlijk deze zomer in Londen, zo meldt het AD. Er blijven twee dwarsliggers over: Brunei en Saudi- Arabië.
Eén van de belangrijkste doelen van het Internationaal Olympisch Comité voor de komende Spelen is om van alle deelnemende landen een gemengd team in Londen te krijgen, dus met mannen én vrouwen. Het IOC weigert tot nu toe echter om landen die geen vrouwen willen laten meedoen, geheel uit te sluiten van deelname. Verscheidene organisaties, het meest recent Human Rights Watch, en ook IOC-leden zelf roepen om een dergelijke sanctie.
Er zijn nog drie landen die nooit één of meerdere vrouwelijke sporters in hun olympische afvaardiging hadden: Brunei, Qatar en Saudi-Arabië.
Dat aantal lijkt straks in Londen in elk geval tot twee te worden teruggebracht.
Qatar kan niet anders dan ingaan op de nadrukkelijke wens van het IOC om vrouwen in de ploeg voor Londen op te nemen, anders is het land bij voorbaat kansloos om de organisatie van de Spelen te krijgen. Hoofdstad Doha is kandidaat voor de Spelen van 2020. Waarschijnlijk doen atlete Noor Al-Malki en zwemster Nada Arkaji in Londen namens Qatar mee. Het IOC geeft ze een wildcard.
Het grootste probleem is Saudi-Arabië. In dat fundamentalistische land mogen vrouwen nog steeds niet in het openbaar aan sport doen en zelfs niet naar sport kijken. Het IOC beweert in nauw overleg met de autoriteiten te zijn over vrouwensport in Saudi-Arabië. Een kleine doorbraak was de deelname van de Saudische amazone Dalma Rushdi Malhas aan de eerste Jeugd Olympische Spelen, in 2010 in Singapore. Ze won met het paard Flash Top Hat zelfs een bronzen medaille bij het springen.
Hans Klippus − 15/03/12, Volkskrant NL
Geplaatst door: vvkeemelo op: 27 oktober 2011
Over enkele dagen wordt het kind geboren dat de wereldbevolking op 7 miljard zal brengen. De Verenigde Naties vermoeden dat dit op 31 oktober zal gebeuren. Misschien wel in China, waar de geboortebeperking niet altijd lijkt te functioneren. Gedwongen sterilisatie is er heel gewoon, maar vaak worden vrouwen ook verplicht tot een abortus. Deze maand nog eiste zo’n operatie een dodelijk slachtoffer, schrijft The Guardian.
Het geboortebeleid in het Chinese dorp Xiaotun is de voorbije jaren een succes gebleken. Er zijn vorig jaar bijvoorbeeld maar tien inwoners bij gekomen op een populatie van 1.871 mensen. Dat is minder dan 0,5 procent. Op een bord in het centrum voor gezinsplanning staat met een rode stift de situatie aangeduid. Onder de inwoners zijn 401 getrouwde vrouwen die de leeftijd hebben om kinderen te krijgen: 156 vrouwen hebben één kind, 228 hebben twee kinderen of meer. In een andere kolom staan die 228 vrouwen genoteerd die geen kinderen meer mogen krijgen. Slechts vier vrouwen vertrouwen op voorbehoedsmiddelen, de overige 224 vrouwen zijn gesteriliseerd.
Vrouw sterft door abortus
Het gaat er soms hard aan toe in de Chinese dorpen en steden. “We controleren iedere vrouw van het dorp maandelijks”, zegt Hu Ruiling. “Als iemand zwanger blijkt te zijn van een tweede kind, raden we abortus aan.” Maar in andere provincies blijft het niet bij advies. In Lijin is deze maand een vrouw gestorven tijdens een gedwongen abortus op haar zeven maanden oude foetus. Het zou haar derde kind geweest zijn en dat kon niet door de beugel. Volgens familieleden kwamen tien mannen haar thuis ophalen en werd ze verplicht mee te gaan naar het ziekenhuis. Ze drukten haar vingerafdruk op het document dat de abortus goedkeurde. De operatie liep echter grondig mis en het duurde nog uren voor de familie te horen kreeg dat de vrouw overleden was.
“Haar ogen waren zwart en haar neus was bebloed”, zei een familielid. “We weten dat de we moeder kwijt zijn, maar we weten niet wat er met het kind gebeurd is.” Helaas gaat het niet om een alleenstaand geval, weet advocaat Li Heping. “Er mag geen geweld gebruikt worden om het beleid door te drukken. Dit gaat in tegen de menselijke natuur en traditie. En toch gebeurt het overal in China.”
Spreekverbod
De Chinese overheid knijpt een oogje dicht als er iets ernstigs gebeurt. Advocaten en activisten worden de mond gesnoerd. Zo kreeg advocaat Chen Guangcheng zelfs een celstraf van drie jaar omdat hij het ministerie van Gezondheid wou inlichten over gedwongen abortussen in Linyi. Intussen is zijn straf omgezet in huisarrest, maar de woning van de man wordt streng bewaakt. Wie te dicht in de buurt komt, krijgt een pak rammel van medewerkers van de overheid.
De harde maatregelen doen de afkeer tegen de geboortebeperking toenemen. In Thailand zijn de wetten veel minder streng en bruusk, maar het aantal geboorten is er wel veel spectaculairder gedaald dan in China. (gb)
26/10/11
© afp
Geplaatst door: vvkeemelo op: 27 oktober 2011
Meer dan 200 meisjes in India die de naam Nakusa, wat ‘ongewenst’ betekent, hadden gekregen, hebben tijdens een ceremonie een andere naam mogen kiezen.
Baghwan Pawar, een ambtenaar van Satara in de westelijke deelstaat Maharashtra, had vastgesteld dat er in zijn district meer dan 200 Nakusa’s rondliepen. De meisjes kregen de naam omdat hun ouders liever een zoon hadden gehad. Vooral arme ouders stellen het in India niet op prijs dat ze dochters krijgen. Die worden beschouwd als een financiële last, onder meer vanwege de bruidsschat die moet worden betaald als ze trouwen. Jongetjes worden er verwelkomd als garantie voor een goede oude dag voor hun ouders.
De meisjes die Nakusa heetten, wilden volgens de ambtenaar van hun naam af. ‘Ze voelden zich er erg slecht door. Het heeft een grote psychologische impact op hen.’ Tijdens een ceremonie, afgelopen weekend, kregen 285 meisjes tussen de 0 en 20 jaar een nieuwe naam. Een 15-jarig meisje koos voor de naam Ashmita, wat ‘zeer hard’ betekent. De lokale overheid heeft toegezegd de nieuwe namen in alle officiële documenten op te nemen.
Vrouwonvriendelijk
Uit een onderzoek van de Thomson Reuters Stichting eerder dit jaar is gebleken dat India, ondanks de economische vooruitgang, op nummer 4 staat van de meest vrouwonvriendelijke landen. Er zijn grote problemen met mensenhandel en prostitutie en veel ouders geven de voorkeur aan een jongen boven een meisje. Talloze meisjes zijn vermist. Mogelijk zijn ze kort na hun geboorte omgebracht.
24 oktober 2011
Auteur: ima
Geplaatst door: vvkeemelo op: 19 juni 2011
15/06/11 Redactie Volkskrant (NL)
Afghanistan is het gevaarlijkste land ter wereld voor vrouwen. De gezondheidszorg is er erbarmelijk, de armoede schrijnend en vrouwen die een publieke functie op zich nemen worden vaak vermoord of geïntimideerd. Verder in de top-5: Congo, Pakistan, India en Somalië. Dat blijkt uit wereldwijd onderzoek van de Thomson Reuters Stichting.
Een onderzoekster omschrijft het gevaar voor vrouwen in Afghanistan als volgt:
‘Vrouwen die proberen hun mening te geven of proberen een publieke rol te vervullen die ingaat tegen het klassieke rollenpatroon, bijvoorbeeld als politieagente of nieuwspresentatrice, worden vaak geïntimideerd of vermoord.’
Congo
Congo, onlangs door de VN nog omschreven als de ‘verkrachtingshoofdstad’ van de wereld, staat op plek twee in de weinig eervolle lijst. Het rapport spreekt van een ‘duizelingwekkend niveau van seksueel geweld’. Volgens een recent Amerikaans onderzoek worden in het Afrikaanse land jaarlijks meer dan 400.000 vrouwen verkracht.
Pakistan
Pakistan staat op de derde plaats. Die hoge notering is vooral te wijten aan het hoge aantal gevallen van eerwraak. Jaarlijks komen volgens schattingen zo’n 1.000 vrouwen om als gevolg hiervan. Vrouwen worden er gestenigd of met giftige stoffen overgoten. Ook worden in Pakistan veel gedwongen huwelijken gesloten; dat gebeurt vaak al op zeer jonge leeftijd.
India
De vierde plek van India wekt wellicht verbazing. Het is immers één van de snelst groeiende economieën ter wereld. Maar het onderzoek wijst vooral op de enorme problemen van mensenhandel en prostitutie in het land. Een schatting van het Indiase onderzoeksbureau ging in 2009 uit van 3 miljoen prostituees. Daarvan was liefst 40 procent jonger dan 18 jaar.
Een ander probleem is dat ouders liever een zoon hebben dan een dochter.
Afgelopen eeuw zouden 50 miljoen meisjes zijn vermist. Velen van hen zouden vlak na de geboorte zijn gedood.
Toch is de hoge notering van India volgens deskundigen waarschijnlijk niet helemaal terecht. De grootste democratie ter wereld was behulpzaam bij het beschrijven van de handel in meisjes en vrouwen voor de seksindustrie, waardoor het in een donkerder daglicht komt te staan dan landen die veel minder mededeelzaam waren, maar waar het probleem vermoedelijk even groot of groter is.
Somalië
Somalië sluit de top-5 af. Veel vrouwen komen er om tijdens de zwangerschap of tijdens het baren. Er is verkrachting, vrouwenbesnijdenis, en de toegang tot onderwijs en zorg is zeer beperkt. Bovendien wordt er gevochten, ‘wat betekent dat je elk moment, elke dag kunt overlijden’, aldus het rapport. De Somalische minister van Vrouwenzaken, Maryan Qasim, was dan ook verbaasd met de vijfde plek. ‘Ik dacht dat Somalië eerste zou staan op de lijst, niet vijfde.’
Geplaatst door: vvkeemelo op: 19 juni 2011
Protestmarsen tegen mentaliteit die de schuld voor seksueel geweld bij de vrouw legt
14/6/11 Evita Neefs, De Standaard
‘Slettenmarsen’ kunnen het begin zijn van een nieuwe emancipatiegolf.
Het begon met een politieman in het Canadese Toronto en verspreidde zich als een lopend vuurtje over de wereld. Dit weekeinde was het de beurt aan vrouwen in Londen en Latijns-Amerika om een Slut Walk te houden: een optocht van slonzen,sletten en hoeren.
De Canadese agent, Michael Sanguinetti, die onbedoeld aan de basis van de nieuwe feministische golf ligt, had studenten aan de York University in Toronto aangeraden ‘zich niet als sluts te kleden’ om niet het slachtoffer te worden van seksueel geweld. Dat schoot enkele toehoorders in het verkeerde keelgat. Tien weken later, op 3 april, trokken drieduizend betogers door de stad, in ‘provocerende’ en slonzige klederdracht.
Het Engelse woord slut roept immers noties op van vuil zowel als van zedeloosheid en schaamteloosheid. In The Daily Telegraph eiste de feministe en schrijfster Germaine Greer trouwens voor vrouwen ‘het recht op om vuil te zijn’ in alle betekenissen van het woord.
Waar de betogers vooral tegen reageerden, was dat door het gebruik van de pejoratieve term ‘slut’ het gewelddadige gedrag van de dader wordt gerationaliseerd en vergoelijkt, terwijl een sfeer wordt gecreëerd waarin het slachtoffer de schuld krijgt. Korte rokjes, netkousen, lage decolletés of blote buiken zijn geen uitnodiging tot vrijpostigheid, zeggen de betogers. ‘Wij zijn baas over ons lijf en beleven ook onze seksualiteit op onze manier.’ En ook: ‘Neen betekent neen.’
In Londen, waar zaterdag vijfduizend mensen opstapten, had het protest een wrange actualiteitswaarde. De Britse minister van Justitie, Ken Clarke, liet medio mei immers verstaan dat er wat hem betreft twee soorten verkrachtingen zijn, ernstige en minder ernstige. En de straf voor die laatste soort zou kunnen worden gehalveerd als de daders schuldig pleiten voor de rechtbank, stelde hij voor.
‘Een verkrachting is in geen geval de fout van het slachtoffer’, meent de 25-jarige studente Sofia Capel, die er bij was in Londen. ‘Sommige mannen denken dat ze het lichaam van vrouwen bezitten.’ Sprekers op de manifestatie wezen erop dat slechts in 6,5 procent van de verkrachtingsgevallen een dader wordt veroordeeld.
Boerka
De verwijzingen naar Dominique Strauss-Kahn, de voormalige topman van het Internationaal Monetair Fonds die ervan beschuldigd wordt een kamermeisje in een hotel in New York te hebben aangerand, waren alom tegenwoordig. ‘Wij zijn allemaal kamermeisjes’, luidde het. Hiermee was de band gelegd tussen seksueel geweld en macht.
Anderen legden het verband met racisme. Daardoor is het voor niet-blanke vrouwen dubbel zo moeilijk om een verkrachting aan te klagen, zeiden sprekers op Trafalgar Square. Andere activisten hadden het over het verbod om de boerka te dragen en het feit dat ‘mannen in een machtspositie zich het recht toe-eigenen om vrouwen voor te schrijven hoe ze zich moeten kleden’.
Door de veelheid van accenten en deelnemers werd de kritiek ontkracht dat de ‘slettenmarsen’ het blanke, heteroseksuele, elitaire karakter van het feminisme versterken – wat sommigen het consumentenfeminisme à la Sex and the City hebben genoemd.
Korset
In Amsterdam, waar een week geleden de eerste slettenmars in Europa werd gehouden, werd het veld trouwens nog breder opengetrokken. De Nederlandse mars ging, symbolisch, van start bij het Homomonument op de Westermarkt. De betogers waren niet langer van plan om hun gedrag ‘te laten bepalen door het korset van de Nederlandse moraal’. Ze protesteerden ‘tegen een maatschappij waarin slachtoffers van seksueel geweld de schuld krijgen, waarin homo’s en lesbo’s niet zichtbaar mogen zijn en waarin transgenders verteld wordt dat ze “tegennatuurlijk” zijn’.
‘We willen een tegenwicht vormen tegen de toenemende druk om “normaal” te zijn’, zei woordvoerster Mirjam van Heugten. ‘In Nederland moeten vrouwen erop letten dat ze geen “slet” zijn, terwijl mannen krampachtig over hun mannelijkheid moeten waken. Wat de hoer is onder de vrouwen, is het mietje onder de mannen.’
Later deze maand is het de beurt aan Manchester, Edinburgh en New Delhi, waar volgens een studie van de VN 85 procent van de vrouwen constant bang is voor seksueel geweld.
Vergelijkingen met de jaren zestig en zeventig toen de Dolle Mina’s hun bh’s verbrandden, liggen voor de hand. Maar de slettenmarsen zijn niet zomaar nostalgie. De droeve waarheid is dat zulke marsen veertig jaar later nog nodig zijn. Opbeurend is dan weer dat nieuwe groepen bij de strijd worden betrokken en dat nieuwe noden worden erkend.
Geplaatst door: vvkeemelo op: 19 juni 2011
Dat vrouwen tijdens oorlogen systematisch verkracht worden, is niet ongewoon. De daders blijven vaak ongestraft.
10/6/2011 (domi) De Standaard
Als de soldaten van de Libische kolonel Kadhafi vrouwen verkracht hebben, zou het niet de eerste keer zijn dat ‘systematische verkrachting’ gebruikt wordt als wapen in een oorlog. De Conventies van Genève, die de regels van het oorlogsrecht bepalen, beschermen burgers tegen verkrachting, maar ze zijn alleen van kracht in een internationaal conflict. In 2009 nam de VN-Veiligheidsraad ook een resolutie aan om actief op te treden tegen seksueel geweld in oorlogssituaties. Toch blijven daders vaak ongestraft.
Een overzicht van conflicten waarin het verkrachtingswapen gebruikt werd.
De Congolese militieleider Jean-Pierre Bemba staat sinds 2009 terecht voor het Internationale Strafhof in Den Haag waar hij beschuldigd wordt van systematische verkrachting. Zijn militieleden zouden op die manier burgers die tot het vijandige kamp behoorden in de Centraal-Afrikaanse Republiek hebben geterroriseerd.
Ook de Sudanese president Bashir wordt in Den Haag aangeklaagd. Niet alleen voor genocide en oorlogsmisdaden, maar ook voor verkrachting. Openbaar aanklager Moreno-Ocampo stelde in 2008 dat in Darfour ‘zowel zeventigjarige vrouwen als zesjarige meisjes worden verkracht. Er is sprake van massale verkrachting, groepsverkrachting, verkrachting voor de ogen van ouders’.
Een oorlog waarin het verkrachtingswapen op bijzonder grootschalige manier wordt gebruikt, is die in Oost-Congo. Margot Wallström, speciaal VN-gezant tegen
seksueel geweld in oorlogssituaties, sprak vorig jaar over een ‘plaag die de hele Congolese maatschappij ontwricht. Alle normen en waarden worden verwoest, van generatie op generatie’.
Zowat alle vechtende partijen — van het Congolese leger tot de Hutu-rebellen uit Rwanda — maken er zich schuldig aan. De verantwoordelijken worden slechts sporadisch opgepakt. Wel werd vorig jaar ‘kolonel’ Mayele, een leider van de Congolese rebellenbeweging Mai Mai, gearresteerd door de VN-stabilisatiemacht. Hij wordt verantwoordelijk geacht voor een dramatische, dagenlange groepsverkrachting in dertien dorpen in de Kivu-provincie. En in februari van dit jaar werd voor het eerst een hogere officier van het Congolese leger veroordeeld tot 20 jaar gevangenis wegens het aanzetten tot een massaverkrachting in Fizi, een plek in Zuid-Kivu.
Ook tijdens de genocide in Rwanda werd verkrachting systematisch als oorlogswapen gebruikt. Het Rwanda-Tribunaal verdedigde in 1998 de stelling dat in Rwanda oorlogsverkrachting deel uitmaakte van de genocide. De openbaar aanklager stelde dat ‘aanranding integraal deel uitmaakte van het proces om de Tutsi-bevolking te vernietigen’.
Verkrachting als oorlogswapen bleef ook niet beperkt tot Afrika. In de Bosnische oorlog werden vrouwen op grote schaal verkracht. Het Joegoslavië-tribunaal veroordeelde in 2002 drie Bosnische Serviërs voor een massaverkrachting in het Oost-Bosnische stadje Foca. Ook een Bosnische Kroaat werd veroordeeld. Toch schreef Amnesty International in 2009 dat veel slachtoffers van verkrachting nog altijd wachten op gerechtigheid.
Volgens Amnesty werden ook in de Colombiaanse burgeroorlog vrouwen en meisjes verkracht. Alle partijen maakten zich er schuldig aan.
Geplaatst door: vvkeemelo op: 7 juni 2011
De Saudische Shura-raad heeft vandaag geadviseerd vrouwen stemrecht te geven in toekomstige gemeentelijke verkiezingen. Ook moeten vrouwen zich volgens het adviesorgaan verkiesbaar kunnen stellen. Volgens de raad is dat in overeenstemming met de sharia, het islamitisch recht.
In maart 2005 waren er voor het eerst gemeenteraadsverkiezingen in Saudi-Arabië. De helft van de zetels kon worden gekozen, de andere helft van de politici werd benoemd door de overheid. Dat was een hele stap vooruit wat betreft de democratie in het land, ondanks de blijvende uitsluiting van vrouwelijke kiezers of kandidaten.
Beloftes
De regering beloofde na de stemronde van 2005 dat vrouwen bij de volgende verkiezingen wel mochten meedoen. In maart 2011 maakte de regering echter kort voor de verkiezingen bekend niet klaar te zijn voor de deelname van vrouwen. Toch trokken honderden vrouwen naar de registratiekantoren om een stemkaart te eisen. Zij werden allemaal weggestuurd.
De Shura-raad speelt een belangrijke rol in de Saudische samenleving als discussieplatform. De leden van de raad worden benoemd door de koning. Saudi-Arabië heeft geen politieke partijen en geen nationaal parlement.
Toestemming om te werken
Vrouwen hebben in Saudi-Arabië weinig vrijheid. Zo mogen ze niet autorijden en hebben ze toestemming van een man nodig om te kunnen reizen en werken.
ANP/Redactie de Volkskrant (Nl.) − 06/06/11
